Wij hier bij TVMaplehorst maak er een punt van om betrokken te blijven bij onze lezers (als je onze epische commentaarsecties niet hebt gezien) en gewoonlijk - zij het na veel discussie - bereiken onze forums een soort evenwicht van mening - als we maar genoegen nemen met de gebruikelijke links, rechts, middelgroot spectrum.
De reactie op Wijk 9 , Neil Blomkamps speelfilmdebuut over gevluchte vreemdelingen die in Johannesburg, Zuid-Afrika wonen, was verrassend. Terwijl de film verdient veel lof van critici ( inclusief wij ) en genoten van een sterk openingsweekend aan de kassa zweeft er nog steeds een minderheidsmening rond dat deze film niet zo geweldig is als mensen zeggen. En ondanks veel lof van zowat ons allemaal op de TVMaplehorst personeel, is er enkele sterke kritiek geuit van een aanzienlijk deel van ons lezerspubliek.
Dus laten we erover praten! Wat is er zo goed (of zo fout) aan Wijk 9 ?
[WAARSCHUWING: dit artikel bevat zware spoilers over Wijk 9 ]
DE ANALOGISCHE AANPAK
Oké, dus de olifant in de kamer die als eerste aan de orde moet komen, is de hele Alien / Refugee-analogie die Wijk 9 (opzettelijk of incidenteel - ik weet zeker dat het beide zal zijn) inspireert. Alleen al deze kwestie heeft tot sterke meningsverschillen geleid over de vraag of de film deze specifieke narratieve benadering had moeten volgen en/of daarin slaagt.
Wat betreft de vraag of de film al dan niet de analoge benadering had moeten kiezen: niemand (behalve de filmmakers) kan dat zeggen. Ik zal echter zeggen dat sci-fi op zijn BESTE altijd ging over analoge verhalen vertellen - iets fantastisch als overdrijving voor iets echts en relevants - en wanneer het genre te ver neigt naar het 'iets fantastisch' einde van de dingen zonder tegemoet te komen aan het 'iets fantastisch' einde van de dingen. real and relevant' onderdeel, wordt sci-fi weinig meer dan een speeltuin voor geeks.
Wijk 9 een gedurfde (risicovolle?) stap gezet met zijn verhalende invalshoek. Maar na twee bezichtigingen van de film blijf ik volhouden dat het lukt - niet alleen omdat het mijn geest aan het denken zet voorbij de fantastische elementen van sci-fi en over de wereld om me heen - maar omdat het dat doet, terwijl het altijd voldoende voeding voor de verbeelding biedt. Wijk 9 dwong me ook om (voor het eerst) kritisch te zijn over bepaalde conventies van het sci-fi-genre die (IMHO) al lang onbetwist zijn:
Waarom gaan we er altijd van uit dat buitenaardse wezens met geavanceerde technologie automatisch 'beter' zijn dan wij?
Wat als de buitenaardse samenleving net zo gebrekkig en vaak disfunctioneel was als de menselijke samenleving?
Blomkamp maakte het zelf duidelijk tijdens de Wijk 9 panel op Comic-Con dit jaar dat de 'Garnalen' werden geïnspireerd door het concept van insecten die gescheiden zijn van hun leiderschap (in zekere zin gedwongen geëmancipeerd) en de uitdaging aangaan om voor zichzelf te denken en voor zichzelf te zorgen.
Dus wat als buitenaardse wezens voor dezelfde individualistische keuzes en uitdagingen zouden staan als wij mensen? Sommigen zouden doden, anderen niet; sommigen zouden fysiek of mentaal uitblinken, anderen niet; sommigen zouden medelevend zijn, anderen niet; ze zouden elk hun eigen keuzes maken, hun eigen emoties, politiek, etc...
VREEMDELINGEN VOOR DE 21e EEUW
...Ik heb me nooit gerealiseerd tot Wijk 9 hoe gemakkelijk (of hoe lang) sci-fi ons het idee van eentonige buitenaardse rassen met de paplepel heeft ingegoten. Het is meestal, 'Hé, wij zijn Klingons en we zijn zo! ' of 'Wij zijn Predators en wij doen dit!' Dan krijgen we uiteindelijk die ene autonome alien die de strijdige uitzondering is op de stereotype regel - of, in het beste geval, een buitenaardse cultuur die in fracties is opgesplitst door een of ander oppervlakkig/ideologisch verschil. Wat Wijk 9 gepresenteerd was een veel frisser en uitdagender concept om mee om te gaan: een buitenaards ras dat zijn s@#$ niet bij elkaar heeft.
Nu vecht ik niet een of andere kruistocht voor diversiteitsrechten voor 'buitenaardse acteurs' - begrijp me niet verkeerd. Wat ik zeg is dat Wijk 9 slaagde erin een interessant en (hier is het belangrijkste deel) tot nadenken stemmende concept van individuen en de samenleving (buitenaards of menselijk) te presenteren door het te houden tegen een wereldse situatie die we kunnen begrijpen. Dat is goede sciencefiction, en om het af te schrijven of niet als zodanig te erkennen, vind ik oneerlijk.
Maar natuurlijk hebben sommige mensen beweerd (je kunt onze commentaarthread bekijken) dat (om te parafraseren) 'buitenaardse wezens gebruiken als een soort aas-en-schakelaar voor een' Wee is Afrika'-boodschap' het VERSTE is van originaliteit.
Ik denk niet dat daarover gedebatteerd hoeft te worden Wijk 9 probeert in feite iets te zeggen over Zuid-Afrika (of misschien Afrika als geheel?) en de ervaringen van zijn volkeren. Maar goed, nee-zeggers, al dat gedoe over een frisse kijk op buitenaardse wezens en nieuwe conventies die in het sci-fi-genre worden geïntroduceerd, vindt ook plaats in deze film. De film werkt altijd op (minstens) twee niveaus; Ik weet dat veel mensen tegenwoordig niet de moeite nemen om grote literatuur te lezen, maar historisch gezien zijn de beste verhalen die verteld worden meestal de verhalen die op meerdere niveaus werken terwijl ze effectief een centraal verhaal vertellen.
Wijk 9 - voor beter of slechter - inspireert tot nieuwe overwegingen over een fantastisch concept (aliens) en geeft ons tegelijkertijd een nieuwe reden om na te denken over de realiteit van onze eigen wereld. Lijkt me een prestatie.
Lees verder De Wijk 9 Debat
VERHAAL versus PREMISE
Dit is degene die me echt dwarszit. Ik weet niet of veel mensen creatief schrijven, maar ervan uitgaande dat jullie dat allemaal hebben gedaan werkelijke levens en houd je niet bezig met creatief schrijven, neem het van deze verliezer aan (waarschuwing, ik sta op het punt om uit de kast te komen): er is een verschil tussen verhaal en premisse.
Ik blijf lezen dat mensen pissig zijn over het (alweer parafraserende) 'Zwitserse-kaas-complot' van Wijk 9:
Ze zeggen nooit waar de aliens vandaan komen!
Ze zeggen nooit waarom ze kwamen!
Ze laten nooit zien wat er gebeurt met de verhuizing!
Ze bouwen het op en dan gebeurt er niets, die alien vertrekt gewoon en we weten niet wat er gebeurt!
Waarom kwamen de buitenaardse wezens niet samen en vermoordden ze iedereen en veroverden ze District 9 als ze sterker waren!
HET HEEFT GEEN ZIN!!! ARGGGHHHH!
Oké, laten we dit even doornemen:
Vooronderstelling = een raamwerk voor een verhaal - d.w.z. de voorwaarden, omstandigheden, tijd, plaats, etc. waarin het verhaal wordt verteld.
Verhaal = de verhalende (en emotionele) boog die zich binnen de premisse afspeelt.
Om de een of andere reden Wijk 9 hebben mensen verloren op dit. Het uitgangspunt is dat buitenaardse wezens 20 jaar geleden landen boven Johannesburg, Zuid-Afrika. Niemand weet waarom of hoe ze daar vast kwamen te zitten. We ontdekken de buitenaardse wezens, verzorgen ze tot ze weer gezond zijn en geven ze dezelfde laagdrempelige basishulp die wij 'meelevende' mensen bieden aan alle dieren en volkeren. Er is de gebruikelijke hoeveelheid semi-integratie en (poging tot) culturele vermenging en uiteindelijk bezinken dingen in het ijle samenleven dat zich vaak vormt tussen verschillende rassen, etniciteiten, religies en naties.
Is het echt zo ver, mensen? Te geloven dat we na 20 jaar - nadat de aanvankelijke schok en het ontzag en de vooropgezette ideeën en/of angsten allemaal verdwenen waren - dat we buitenaardse wezens die op onze planeet zijn gestrand zo veel anders zouden behandelen dan de visie die door Wijk 9 ? Is het ECHT zo erg?
Wat betreft degenen die bezwaar hebben tegen HOE het uitgangspunt wordt geïntroduceerd (via fragmenten van beeldmateriaal van nieuws- en documentaireprogramma's): hoe verzamelen we anders in godsnaam informatie en 'leren' we over de wereld? Ben je elke avond in de bibliotheek aan het lezen? Of kijk je tv of beter nog, op het internet waar ze informatie al in leuke kleine soundbites hebben geknipt voor consumptie? En de info is bijna nooit compleet: we pakken het fragment voor fragment, soundbite voor soundbite op, en proberen het allemaal in ons hoofd geordend te houden. EN WIJ GELOVEN WAT ZIEN, DE MEESTEN VAN ONS. Ik kon geen betere manier bedenken om het uitgangspunt van deze film te introduceren dan de manier waarop het is gemaakt - of hoe effectief media, televisie en perceptie keer op keer in het verhaal aan de orde komen.
Over het VERHAAL gesproken in Wijk 9 - het gaat niet om de buitenaardse wezens, jongens, het gaat om de emotionele reis van Wikus Van De Merwe (Sharlto Copely), een man die begint als de ultieme belichaming van bureaucratische middelmatigheid die autoriteit onterecht overhandigt, die uiteindelijk mededogen en respect leert voor degenen die hij ooit dacht hem vreemd nadat hij gedwongen is de wereld (letterlijk) door hun ogen te zien. Dat verhaal speelt zich af binnen de premisse, maar de verhalende verplichting is niet om elke vraag te beantwoorden die door de premisse wordt opgeworpen: de taak van DIT VERHAAL was om ons mee te nemen op een zeer nuchtere emotionele boog door een alternatieve (maar denkbare) realiteit. En het strekt hem tot eer dat Sharito Copely dat bijna in zijn eentje voor elkaar krijgt in een aangrijpende en geloofwaardige uitvoering. Een pluim.
Dat geef ik ook toe Wijk 9 heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden met zijn verhaal 'Loop een mijl in andermans schoenen'. Maar het heeft zeker de wagen gereviseerd waar dat wiel op gaat. Laten we eerlijk zijn, na Shakespeare en De Simpsons alles is zo'n beetje gedaan en alle mooie verhalen zijn verteld: de kunst is ze op nieuwe manieren te vertellen, zodat de belangrijke boodschappen die ze overbrengen altijd relevant blijven in veranderende tijden. Wijk 9 deed dat behoorlijk effectief en IMHO behoorlijk krachtig.
Laten we het verhaal niet verwarren met het uitgangspunt, mensen. Argumenten die ik hoor over 'plot holes' die nooit zijn opgevuld met betrekking tot waar de buitenaardse wezens vandaan kwamen, waarom ze kwamen, wat er gebeurde tijdens de verhuizing - ze zijn allemaal niet relevant voor het verhaal van Wikus Van De Merwe en zijn ervaringen in Wijk 9 . Die vragen zijn allemaal relevant voor de stelling , ja, en misschien in de daaropvolgende (en onvermijdelijke) Wijk 9 vervolg zullen we AL die antwoorden leren. Maar eerlijk gezegd zal het horen van die feiten lang niet zo overtuigend voor mij zijn als het verhaal van deze film.
Ik denk dat sommige mensen er nog steeds niet van geleerd hebben Kwijt of De Matrix-trilogie en wat er mis kan gaan als je elk element van je premisse - en alle 'slepende mysteries' eromheen - uitvoerig moet uitleggen. Ik denk dat mensen zijn vergeten waar de grens ligt tussen wat moet worden uitgelegd en wat aan de verbeelding kan worden overgelaten.
Geloven mensen nog in verbeelding? (snap je de grap?)
GOED FILMMAKEN - HERKEN JE HET?
We leven in een gevaarlijke tijd waarin een hele generatie naïeve jongeren denkt dat Michael Bay een visionair genie is in het maken Transformers 2 . Voorbij zijn de dagen van Hitchcock en Kubrick en de enige keer dat we de term 'auteur' gebruiken, is wanneer we beschrijven hoe heerlijk verschrikkelijk een filmmaker Uwe Boll werkelijk is.
Voor Wijk 9, Neil Blomkamp maakte korte films en commercials die zo vernieuwend en spectaculair waren dat hij de sleutels van de Halo filmfranchise (al was het maar kort) en trok de aandacht van Peter Jackson, een andere innovatieve en spectaculaire filmmaker die tegenwoordig in de industrie werkt. Wijk 9 werd gemaakt voor ongeveer $ 30 miljoen, terwijl grote studio's tegenwoordig de kilometers (f / x of qua verhaal) niet kunnen halen uit films met 3x dat budget (zie: GI Joe ).
Beste mensen, de hype is niet loos of onverdiend: Neil Blomkamp is een buitengewoon getalenteerde en visionaire filmmaker met een lange carrière voor de boeg. Hoe iemand dat feit niet erkent, doet me ineens beseffen waarom Transformers 2 brak box office-records.
Kan het echt waar zijn dat mensen zo verdoofd zijn dat ze geweldig filmmaken niet meer herkennen als ze het zien? Als je denkt dat ik niet op de basis ben met het stellen van die vraag, laten we dan gewoon het totaal onthouden gebrek aan respect getoond De donkere ridder toen het awardseizoen vorig jaar rond rolde...
Tegenwoordig leven we in het prachtige tijdperk van 'Het is maar jouw mening, man.' Er zijn geen absoluutheden - 'A' is alleen 'A' als iemand de mening dat het zo is en het begrip 'kwaliteit' is gewoon een andere subjectieve perceptie geworden waar mensen al dan niet in geloven. Dit Wijk 9 Het debat baart me eigenlijk zorgen dat middelmatigheid zo hoogtij viert, dat het te eng is geworden om toe te geven dat we er in de meeste gevallen nek-diep in wentelen. En hoewel het misschien gemakkelijker is om je halfvoldaan te voelen als er niet zoiets bestaat als een lage standaard, wordt het net zo onmogelijk om ook te genieten van de hoogten en spanning van het ervaren van iets uitzonderlijks.
Dat gezegd hebbende, het raadt het vonnis ongeveer Wijk 9 - duidelijk een goede film en een fantastische sci-fi inzending - zal op de een of andere manier nog steeds ter discussie staan...
In de tussentijd weet ik zeker dat er VEEL is dat je tegen me wilt zeggen. Dus doe mee. Tot ziens in het commentaargedeelte.