Disney's Launchpad-serie korte films vertelt typisch Amerikaanse verhalen , verhalen van jonge immigranten en queer mensen die proberen uit te vinden wie ze zijn en wie ze willen zijn in een land dat hen niet volledig begrijpt, maar gebaseerd is op het idee dat het hen toch zal accepteren.
De intrede van de Chinese regisseur Moxie Peng in de serie, De kleine prinses) volgt een jonge Chinees-Amerikaanse jongen die van ballet houdt en niet voldoet aan de traditionele gendernormen, en zijn beste vriend, een andere Chinees-Amerikaanse jongen die van sporten houdt. Ondanks hun verschillende smaken zijn ze vrienden, maar de vader van de tweede jongen wantrouwt het balletminnende kind, dat hij als niet 'normaal' beschouwt. De kleine prinses) is een diep menselijk verhaal dat voor sommigen misschien een moeilijke kijk is, maar het kloppende hart en de oprechte oprechtheid zorgen ervoor dat het een rechtvaardige en opbeurende ervaring is voor alle kijkers die liefde verkiezen boven angst.
Verwant: Aqsa Altaf-interview: Disney's Launchpad
Tijdens het promoten van de release van De kleine prinses) en de andere Disney Launchpad-shorts, sprak regisseur Moxie Peng met TVMaplehorst over hun werk aan de film en hoe het een diep autobiografisch verhaal voor hen is. Ze praten over het willen inspireren van jonge mensen die hun genderidentiteit in twijfel trekken of onderzoeken, en hoe het meest opbeurende moment van de film dient als een direct eerbetoon aan Pengs eigen vader.
De kleine prinses) is nu uit op Disney+.
Hoi Moxie!
Hi, Zak.
Als ik je Moxie mag noemen, in plaats van Moxie Peng, of meneer Peng...
(Lacht) Nee, noem me Moxie, het is geweldig, dank je!
Uw korte film in deze ongelooflijke verzameling van verschillende verhalen... Het zijn Amerikaanse verhalen, het zijn immigrantenverhalen, en dat is hetzelfde. Ik denk dat dit soort dingen echt duidelijk maken dat het hetzelfde is. Wat was voor jou het begin om te besluiten dat dit het verhaal was dat je wilde vertellen
Ik denk dat toen ik twee jaar geleden naar de Launchpad-toepassingscursus keek en zag dat het thema van het jaar 'Ontdekken' was, ik me realiseerde dat ik een verhaal wilde vertellen over wanneer ik iets aan het ontdekken was. Voor jonge filmmakers hebben we de neiging om in onze eigen ervaring te graven. Dat kunnen we het beste vertellen, zonder andere materialen. Daar heb ik zeker baat bij. Ik ging terug en ik nam dit verhaal van toen ik een kind was. Ik was behoorlijk vrouwelijk en hield van boeken en prinsessen, en ik was beste vrienden met een ander kind. Zijn vader raakte op een dag beledigd en wilde naar ons huis komen en onze vader vertellen dat ik niet normaal was en dat ik gerepareerd moest worden. Ik voelde me diepbedroefd. Ik begon te huilen. En toen kwam mijn vader voor me op en vertelde de man dat hij van me hield om wie ik ben. Als ik van boeken en kunst en prinsessen hield, is het goed! Ik denk dat dat moment echt bij mij resoneerde. Ik denk dat ik dit verhaal wilde vertellen aan de kinderen die misschien queer of trans zijn of nog steeds hun identiteit aan het verkennen zijn, om ze gewoon te laten weten dat het oké is als ze niet in een hokje passen. Als ze ergens tussenin willen zitten, is het prima om de vrijheid te hebben om te verkennen. En ik denk natuurlijk dat toen ik het verhaal in de VS probeerde te vertellen, ik dacht: het moet een Chinees-Amerikaanse familie zijn. Ik ken ze ook. Dat hielp me door het verhaal heen. En toen begon ik te denken dat Rob Chinees-Amerikaans was, en zijn identiteit is ook... Zijn immigrantenervaring is dit gevoel 'anders behandeld' te zijn. En ik denk dat dat is wat hen echt met elkaar verbond. Zoals, we zien elkaar, we vinden elkaar leuk, en ook al hebben we allebei moeilijkheden, we kunnen elkaar steunen. Ik denk dat dat het mooie is van de twee identiteiten die met elkaar beginnen te dansen.
Er is dit... Ik weet niet of het universeel is, maar het wordt in ieder geval gedeeld met traditionele Amerikaanse, en ik vermoed traditioneel Chinese ideeën over wat mannelijkheid is. En dus dacht ik eraan om te vragen of immigrantenverhalen gaan over beslissen wat je meeneemt en wat je achterlaat, maar ik denk dat het universeler is dan dat. Ik kan me niet voorstellen hoe trots je moet zijn op je vader omdat hij voor je opkomt, ook al past hij niet in welk maatschappelijk hokje dan ook. Als het niet te persoonlijk voor me is om te vragen, is hij in de buurt? Heeft hij het gezien?
Ja, hij is in de buurt. Hij is nu in China. En hij heeft het niet gezien. Ik ben van plan het hem te laten zien. We hebben het al jaren niet meer over deze gebeurtenis gehad, en ik denk dat het... Ja, ik ben echt dankbaar dat mijn vader voor me opkwam en me met gratie redde, en ik denk dat het een echt hechtingsmoment zal zijn voor ons beiden, als volwassenen, om terug te kijken naar dat moment en te voelen: 'Oh, we waren er voor elkaar.'
Volgende: Hao Zheng-interview: Disney's Launchpad
De kleine prinses) is nu uit op Disney+.