Sergio Leone's The Good, the Bad, and the Ugly wordt geprezen als een westers meesterwerk, en dit zijn vele redenen waarom het zo'n reputatie heeft.
De naam Sergio Leone was altijd synoniem met het westerse filmgenre. De inwoner van Rome, Italië, heeft zijn naam in de filmgeschiedenis geëtst met zijn uitvinding van 'The Spaghetti Western'. Deze term is voortgekomen uit de enorme hoeveelheden westerse films die vanuit Italië zijn geproduceerd en gedistribueerd.
Leone was de belangrijkste voorloper van deze beweging in de jaren zestig. Zijn handvol films inbegrepen Een handvol dollars, voor een paar dollar meer, en Er was eens een tijd in het Westen . Echter, De goede de slechte en de lelijke wordt vaak als zijn grootste prestatie beschouwd. De film uit 1966 had een impact op de industrie met zijn acteurs, verhaal, sfeer en muziek.
10De Gouden standaard
De goede de slechte en de lelijke de norm bepalen voor wat het publiek ziet, hoort en voelt wanneer de term 'westers' een gesprek binnenkomt. Na verloop van tijd slaagde de film erin om over te steken en een fenomeen te worden. Clint Eastwood's stijgende sterrendom gaf de film veel meer invloed toen het werd gecrediteerd voor zijn oorsprong van roem.
De iconografie van de verweerde poncho van Clint Eastwood, de zwarte hoed van Lee Van Cleef en de zilveren tand van Eli Wallach werden huishoudelijke beelden voor de filmische cultuur. De impact van de film werd versterkt door filmmakers, filmcritici, bioscoopbezoekers en zelfs degenen die niet bekend zijn met cinema.
9Achtergrond van de burgeroorlog
De film speelde zich af in 1862, midden in de Amerikaanse Burgeroorlog. Terwijl Amerika oorlog voerde in zichzelf, voerden een drietal overvallers (Blondie, Angel Eyes en Tuco) oorlog tegen elkaar voor egoïstische buit. De drie gaven niets om elkaar, laat staan wat er letterlijk buiten hun ramen gebeurde.
Ze waren bandieten voor zichzelf in een tijd van nationale crisis en wanhoop. Dit gaf de film tijd, plaatsing en een gevoel voor wet door het tijdens dit wrede Amerikaanse tijdperk te stempelen. Alle drie de personages weerspiegelden de leeftijd waarin ze leefden.
8Atmosfeer
Woest droog zijn twee woorden die kunnen samenvatten De goede de slechte en de lelijke de sfeer. Premiejagers schoten genadeloos op elkaars hoofden door verschrompelde en door de zon geteisterde landschappen. Personages konden kogels van zware revolvers ontwijken, maar konden het meedogenloze terrein niet ontwijken.
Vocht was zeldzaam. Vertrouwen was nog moeilijker te vinden. Deze aura en dit tijdperk droegen bij aan hun helse hachelijke situatie. Het verwelkte, door de zon gebakken vuil onder de voeten van de personages contrasteerde met de verzadigde azuurblauwe luchten die boven hun hoofden zweefden. Deze opvallende visual verstevigde de spanning in hun wereld en onderling.
7Score van Ennio Morricone
De goede de slechte en de lelijke De partituur profiteerde van het hebben van wijlen, grote Ennio Morricone als componist. Het thema van de hoofdtitels is zelf iconisch geworden.
De soundtrack werd een personage op zich in de film. Het zorgde voor een sfeer en toon voor scènes, net als elke set en locatie. De score leek over de personages te regenen en hun gedrag te beïnvloeden. Zo was 'The Ecstasy of Gold' een passende titel voor zowel de scene als de naam van het muzieknummer.
6Cinematografie
Tonino Delli Colli's cinematografie legde de schaal, toon en viscerale karakters vast van De goede de slechte en de lelijke. Dankzij de beeldverhouding van Techniscope (2,35:1) kon de film de wereld omvatten waarin deze personages leefden. Deze technische specificaties gaven Sergio Leone alle mogelijkheden om het verhaal visueel te vertellen.
Extreme close-ups (met groothoeklenzen) van personages toonden hun grizzly- en granietkenmerken. Alle roet, stoppels en littekens toegevoegd aan de karakterpersonages. De rijke vergezichten van uitgestrekte dorre locaties gaven ruimte en omvang aan de situaties die zich in de film ontvouwden. Colli's oog greep de essentie van de film optisch.
5Schattenjacht
Hebzucht was een van de dodelijkste overtredingen overal De goede de slechte en de lelijke. Het was echter ook de dodelijke katalysator en drijvende kracht van de hele film. Blondie, Tuco en Angel Eyes waren geboeid in een door hebzucht gevoede schattenjacht die hen bijna in de vergetelheid bracht. Die jacht op rijkdom en buit leidde hen letterlijk naar de vallei van de doden, een begraafplaats.
Tussen de honderden tot duizenden zielen die in rust waren, glinsterden tweehonderdduizend dollar in goud te midden van de rotting. Het lot dat bijna erger was dan de dood was de vicieuze reis die de drie mannen op dit pad leidde.
4Engelen ogen
De definitie van de 'Black Hat Villain' kan worden samengevat als Angel Eyes, gespeeld door Lee Can Cleef . Zijn strenge vertolking schetste het beeld van een meedogenloze bandiet die zich door niets in de weg liet staan. Zijn brutale introductie maakte duidelijk wie hij was, wat hij wilde en wat zijn leven leidde: geld.
Het verzamelen van premies, verraad en geweld waren slechts bouwstenen waardoor dit personage op zichzelf kon staan. Angel Eyes werkte alleen, tenzij het een noodzaak was om iemand voor zijn doelen te gebruiken. Hij aarzelde nooit om de trekker over te halen bij degene die aan het loopeinde van zijn revolver stond. Angel Eyes was een broeierige en dreigende figuur die de film achtervolgde.
3Tuco
Misschien wel een van de meest complexe en tragische personages van de film was de bandiet die bekend staat als Tuco. Eli Wallach portretteerde Tuco met verraderlijke bedoelingen doorspekt met felle wisselvalligheid. De film gaf Tuco meer karakterontwikkeling dan wie dan ook. Dit pelde de met vuil aangekoekte lagen van de snuivende plunderaar weg. Tuco Ramirez was de broer van broeder Pablo Ramirez, een man van het laken.
De vervreemde broederschap vestigde de rivaliteit tussen hun contrasterende keuzes die leidden tot hun respectievelijke levensstijlen. De kapotte brug die hen verbond was de recente dood van hun vader. Dit hartverscheurende moment leidde tot hun vulkanische geschil dat tientallen jaren in de maak was.
tweeBlondie
Het enigma en middelpunt van De goede de slechte en de lelijke was Blondie, alias The Man With No Name, gespeeld door Clint Eastwood. De mystiek die Blondie door de film droeg, personifieerde zijn karakter. Hij had geen achtergrondverhaal of zelfs een naam, omdat zijn karakter werd bepaald door zijn acties in plaats van door zijn woorden.
Door die simpele premisse van een personage kon Eastwood een persoon illustreren die gestold was door brutaliteit, gedreven door overleving en soms gespannen door sympathie. Blondie kan worden beschouwd als de bedenker en/of archetype van de 'antiheld'. Hij was 'The Good' maar bereikte rechtvaardigheid en intentie op harteloze manieren.
1Moordende relaties
Zoals het oude gezegde luidt: 'Er is geen eer onder dieven.' Dit trio van granieten ruige revolverhelden zou zich aan die verklaring kunnen houden. De goede de slechte en de lelijke belichaamde een periode die werd gedomineerd door moordende relaties. Er ontstonden onheilige allianties tussen Blondie, Tuco en Angel Eyes wanneer dat nodig was.
Zo snel als ze zich manifesteerden, losten ze ook snel op. Elke man was uit op zichzelf. Dat was alles wat ze wisten. Manipulatie, bijtende samenwerking en verraad waren routinematige vormen van overleven. De film liet zien dat vertrouwen een zeldzaam goed was, dat hebzucht floreerde en dat mannen hun eigen ergste vijanden waren. Het was een hel die ze zelf hadden gemaakt.